برخورد فهرست وار با لیست فعالیتهای سیاهه شده

دستگاه ریسیور که از کار افتاد زیرپوستی شادی کردم و با خودم گفتم: برای تعمیرش کاری از دست من و همسرم و پسرم که ساخته نیست حتی کاری از دست دکتر سلیمی همسایه طبقه چهارم  و جواهری شوهرِ مژگان و اسماعیل صاحب سوپر دیلا و کاسب صاحبخانه طبقه دومی‌ها و خواهر زاده‌ی شهیدی ساکن طبقه یک هم بر نمی‌آید.

شادی زیر پوستی من دوامی نداشت.

زیرا تنها نباید به «اژدر ماهواره» زنگ بزنیم که بیاید و دوباره درِ دنیای خبرهای غلیظ شده و وحشتناکِ قتل و غارت‌های بزرگ و آفتابه دزد‌ی های کوچک و بی‌وفایی ایکس به ایگرگ و پیامدهای اقتصادیِ کارآفرینی‌هایِ مردم بی پشتوانه و سلاخی پسر نگون بخت به دست پدر و افزایش عددِ کشته های بیماری فراگیر قرن و اثر سالم خوری در سلامت و طول عمر را به سمع و نظرمان برسانند که در مورد من بیشتر به سمعم می‌رسد.

کافی‌ست دستگاه تلویزیون در خانه موجود باشد، تا همه‌ی اخبار فوق با سبک دیگری از غرض ورزی های پیش بینی شده و بزرگ نمایی های حساب شده و مظلوم نمایی های عمدی و سیاه نمایی های دروغین با صدای بلندی به سمعم برسد.

لاکن من اصلا با بادها خصومت ندارم چون بیدی نیستم.

برای همین خودم را رها و آزاد وانهادم و به بالکن نظری انداختم که پر است از گلدانهای چوبی همسر ساز و آب پاش ابداعی همسرشناس و سبزی خوردن های تازه همسرکاشت و بالش و زیر انداز همسر نشین.

من فهرست بلندی از کارهای نکرده و  نیمه رها شده هم دارم.

تکالیف سمپوزیوم نویسندگی و داستان های نصفه نیمه ی صد داستان و کلاس نویسندگی آنلاین بعد از ظهر چهارشنبه.

به خودم میگویم: مراقب باش هرروز در گوشت نخوانی که تو اول یک مادری و یک همسری و یک خانم خانه‌ای و یک مسئول امنیت خاطری کما فی السابق و حالا بیشتر بشور و بساب و بخر و بسته بندی کن و بپز و تزئین کن و بلمبان در حلق اعضای خانه که تا همیشه مسئول چاقی و نا‌خوشنودی و افسردگی و احساس عدم اعتماد به نفسشان باشی.

من متنفرم از احساس ناامیدی و عدم درک متقابل و واماندگی سیاسی و واماندگی اقتصادی و بی حرمتی های آشکار و دشمنی های نهان و اجبار،،اجبار به لبخند و اجبار به ابراز احساس و اجبار به پوشیدن و اجبار به پوشاندن و اجبار به نپوشیدن و اجبار به ماندن و اجبار به اجبار.

والسلام نامه ناتمام